Η χθεσινή βραδιά στο Ναϊμέγκεν ήταν κακή. Πολύ κακή. Ο Ολυμπιακός ηττήθηκε 2-1 στην παράταση, αποκλείστηκε από το Champions League και θα συνεχίσει στη League Phase του Europa League.
Όμως, πέρα από την απογοήτευση ενός αποκλεισμού που ασφαλώς πονάει, ίσως είναι η κατάλληλη στιγμή να κάνουμε μια πιο ψύχραιμη κουβέντα για το ποιο είναι σήμερα το πραγματικό ευρωπαϊκό επίπεδο του Ολυμπιακού.
Και ας μη γελιόμαστε μεταξύ μας.
Το Champions League έχει γίνει εξαιρετικά δύσκολο για τις ελληνικές ομάδες. Ακόμη και για τον Ολυμπιακό μας. Τον κανονικό Ολυμπιακό, βέβαια, όχι αυτόν που παρουσιάστηκε χθες στην Ολλανδία.
Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να συμβιβαστούμε με τη μετριότητα. Ούτε ότι ο Ολυμπιακός δεν πρέπει να κυνηγάει κάθε χρόνο το Champions League. Το αντίθετο.
Σημαίνει όμως ότι πρέπει να μπορούμε να ξεχωρίζουμε το όνειρο από τον ρεαλιστικό στόχο.
Το Champions League έχει αλλάξει επίπεδο
Τα οικονομικά δεδομένα στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο έχουν ανοίξει τρομακτικά την ψαλίδα.
Οι μεγάλες ομάδες των κορυφαίων πρωταθλημάτων διαθέτουν προϋπολογισμούς που για τα ελληνικά δεδομένα μοιάζουν εξωπραγματικοί. Ακόμη και ομάδες που δεν ανήκουν στην πρώτη γραμμή της Premier League, της La Liga ή της Bundesliga μπορούν να δαπανήσουν ποσά που μία ελληνική ομάδα δύσκολα μπορεί να ακολουθήσει.
Παράλληλα, το νέο σύστημα των ευρωπαϊκών διοργανώσεων δεν συγχωρεί εύκολα.
Στη League Phase του Champions League συμμετέχουν 36 ομάδες, με τις πρώτες οκτώ να περνούν απευθείας στους «16» και τις θέσεις 9-24 να οδηγούν στα play-offs.
Για έναν ελληνικό σύλλογο, λοιπόν, δεν μπορούμε να θεωρούμε αποτυχία το γεγονός ότι δεν βρίσκεται ανάμεσα στις 16 καλύτερες ομάδες της Ευρώπης.
Θα ήταν παράλογο.
Ποιος πρέπει να είναι λοιπόν ο στόχος του Ολυμπιακού;
Εγώ θα έβαζα πλέον τρεις πολύ ξεκάθαρες βαθμίδες.
Champions League: Να είμαστε εκεί
Αν ο Ολυμπιακός βρίσκεται στη League Phase του Champions League και καταφέρει να συνεχίσει μετά από αυτήν, η ευρωπαϊκή του χρονιά είναι ήδη επιτυχημένη.
Αυτό πρέπει να είναι το πρώτο ζητούμενο.
Να μπαίνουμε στο Champions League και να περνάμε τη League Phase.
Από εκεί και πέρα, αν ο Ολυμπιακός καταφέρει να φτάσει στους «16» του Champions League, πλέον μιλάμε για τεράστια ευρωπαϊκή επιτυχία.
Όχι για κάτι που πρέπει να θεωρούμε αυτονόητο.
Φυσικά θέλουμε να βλέπουμε τον Ολυμπιακό απέναντι στη Ρεάλ, την Μπαρτσελόνα, την Μπάγερν, τη Λίβερπουλ και την Παρί και να πιστεύουμε ότι μπορεί να τις κοιτάξει στα μάτια.
Αυτό είναι το μεγαλείο του ποδοσφαίρου.
Αλλά άλλο το «μπορώ να κάνω την υπέρβαση» και άλλο το «είμαι αποτυχημένος αν δεν την κάνω».
Europa League: Εκεί ο πήχης πρέπει να ανεβαίνει
Εδώ όμως τα πράγματα αλλάζουν.
Ο Ολυμπιακός δεν είναι ένας τυχαίος ευρωπαϊκός σύλλογος.
Έχει δεκαετίες παρουσίας στις διοργανώσεις της UEFA, έχει φτάσει αρκετές φορές στους «16» ευρωπαϊκών διοργανώσεων και πλέον έχει κατακτήσει και ευρωπαϊκό τρόπαιο.
Γι’ αυτό στο Europa League θεωρώ ότι ο στόχος πρέπει να είναι υψηλότερος.
Ο Ολυμπιακός πρέπει να κοιτάζει την οκτάδα.
Δεν λέω ότι αν αποκλειστεί νωρίτερα καταστράφηκε ο κόσμος. Το ποδόσφαιρο έχει κληρώσεις, τραυματισμούς, κακές βραδιές και αντιπάλους που μπορεί να είναι καλύτεροι.
Αλλά μια παρουσία μέχρι τα προημιτελικά του Europa League πρέπει πλέον να θεωρείται μία πραγματικά επιτυχημένη ευρωπαϊκή σεζόν για τον Ολυμπιακό.
Δεν είναι εύκολο.
Αλλά δεν είναι και εξωπραγματικό.
Conference League: Πλέον ο στόχος δεν μπορεί να είναι άλλος από το τρόπαιο
Και ερχόμαστε στο Conference League.
Εδώ πραγματικά δεν χρειάζεται να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας.
Ο Ολυμπιακός το έχει ήδη κατακτήσει.
Απέδειξε ότι μπορεί.
Επομένως, αν ξαναβρεθεί στο Conference League, δεν μπορεί να ξεκινάει τη διοργάνωση λέγοντας απλώς «να κάνουμε μια καλή πορεία».
Ποια καλή πορεία;
Ο στόχος πρέπει να είναι ένας:
Να το ξαναπάρει.
Δεν σημαίνει φυσικά ότι θα το κατακτά κάθε φορά που θα συμμετέχει. Υπάρχουν κι άλλες καλές ομάδες και κανένα ευρωπαϊκό τρόπαιο δεν χαρίζεται.
Αλλά όταν έχεις ήδη αποδείξει ότι μπορείς να φτάσεις μέχρι το τέλος, δεν υπάρχει λόγος να φοβάσαι να το πεις.
Δεν μικραίνουμε τον Ολυμπιακό βάζοντας ρεαλιστικούς στόχους
Κάποιος μπορεί να πει ότι αυτή η λογική μικραίνει τον Ολυμπιακό.
Πιστεύω ακριβώς το αντίθετο.
Ο μεγάλος σύλλογος πρέπει να ξέρει πού βρίσκεται, να γνωρίζει τις δυνατότητές του και να βάζει στόχους που είναι δύσκολοι αλλά εφικτοί.
Για μένα λοιπόν, ο ευρωπαϊκός πήχης του σημερινού Ολυμπιακού είναι περίπου αυτός:
Champions League: πρόκριση από τη League Phase = επιτυχία. Παρουσία στους «16» = τεράστια επιτυχία.
Europa League: στόχος η οκτάδα. Από εκεί και πέρα, όλα μπορούν να συμβούν.
Conference League: στόχος η κατάκτηση.
Απλά και ξεκάθαρα.
Και όλα αυτά φυσικά αφορούν τον κανονικό Ολυμπιακό.
Τον Ολυμπιακό που μπαίνει στο γήπεδο αποφασισμένος, οργανωμένος, επιθετικός και με τη νοοτροπία ότι απέναντί του μπορεί να βρίσκεται οποιοσδήποτε.
Όχι τον Ολυμπιακό που είδαμε χθες.
Γιατί η ήττα από έναν καλύτερο αντίπαλο μπορεί να συμβεί.
Η αποτυχία ενός μεγάλου στόχου επίσης μπορεί να συμβεί.
Αυτό που δεν πρέπει να αποδεχτεί ποτέ ο Ολυμπιακός είναι να παρουσιάζεται σε ένα ευρωπαϊκό παιχνίδι χωρίς να θυμίζει Ολυμπιακό.
