Η εικόνα που παρουσιάζει τα τελευταία χρόνια η πολιτική ζωή στον Δήμο Πειραιά μοιάζει να κινείται ανάμεσα σε δύο απόλυτες και εξίσου προβληματικές στάσεις.
Από τη μία πλευρά βρίσκεται μια δημοτική αρχή που εμφανίζεται πρόθυμη να πει «ναι» σχεδόν σε κάθε μεγάλο επενδυτικό σχέδιο, σε κάθε παραχώρηση δημόσιου χώρου και σε κάθε πρόταση που παρουσιάζεται με τον τίτλο της «ανάπτυξης». Συνήθως χωρίς αστερίσκους, χωρίς εμφανείς επιφυλάξεις και, κυρίως, χωρίς επαρκή δημόσια συζήτηση για τις συνέπειες που μπορεί να έχει κάθε απόφαση στην καθημερινότητα των κατοίκων.
Από την άλλη, μια αντιπολίτευση που μοιάζει εγκλωβισμένη στο μόνιμο «όχι». Καταγγελίες, ανακοινώσεις και υψηλοί τόνοι, αλλά ελάχιστες ολοκληρωμένες και ρεαλιστικές αντιπροτάσεις για το πώς θα μπορούσαν να γίνουν διαφορετικά τα πράγματα.
Το «ναι» δεν αποτελεί από μόνο του πολιτική ανάπτυξης
Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι ο Πειραιάς χρειάζεται επενδύσεις, σύγχρονες υποδομές, νέες θέσεις εργασίας και αξιοποίηση κτιρίων και χώρων που παρέμεναν για δεκαετίες εγκαταλελειμμένοι.
Η ανάπτυξη, όμως, δεν μπορεί να αποτελεί μια λέξη που δικαιολογεί τα πάντα.
Κάθε μεγάλο έργο πρέπει να εξετάζεται με συγκεκριμένα κριτήρια: Πόσο επιβαρύνει την κυκλοφορία; Πόσους δημόσιους χώρους δεσμεύει; Προβλέπει επαρκείς θέσεις στάθμευσης; Σέβεται την αρχιτεκτονική φυσιογνωμία της πόλης; Εξασφαλίζει ελεύθερη πρόσβαση στους πολίτες; Προσφέρει πραγματικά οφέλη στην τοπική κοινωνία ή εξυπηρετεί κυρίως ιδιωτικά συμφέροντα;
Η δουλειά μιας δημοτικής αρχής δεν είναι να λειτουργεί ως γραφείο διευκόλυνσης κάθε επιχειρηματικού σχεδίου. Είναι να διαπραγματεύεται, να θέτει όρους και να απαιτεί ανταλλάγματα για την πόλη.
Να λέει «ναι», όταν ένα σχέδιο ωφελεί πραγματικά τον Πειραιά. Να λέει «ναι, αλλά με αυτούς τους όρους», όταν χρειάζονται διορθώσεις. Και να έχει το θάρρος να λέει «όχι», όταν ένα έργο υποβαθμίζει την ποιότητα ζωής των κατοίκων.
Ούτε το μόνιμο «όχι» αποτελεί αντιπολίτευση
Το ίδιο προβληματική είναι, όμως, και η στάση μιας αντιπολίτευσης που απορρίπτει σχεδόν κάθε έργο και κάθε πρωτοβουλία, πολλές φορές πριν ακόμη παρουσιαστούν αναλυτικά τα δεδομένα.
Η καταγγελία είναι εύκολη. Η διαμόρφωση εφαρμόσιμης εναλλακτικής πρότασης είναι το δύσκολο μέρος της πολιτικής.
Δεν αρκεί να δηλώνει κάποιος ότι διαφωνεί με μια επένδυση, μια ανάπλαση ή μια κυκλοφοριακή παρέμβαση. Πρέπει να εξηγεί τι ακριβώς προτείνει στη θέση της, πώς θα χρηματοδοτηθεί, ποιο είναι το χρονοδιάγραμμα και ποιο θα είναι το όφελος για την πόλη.
Η αντιπολίτευση δεν υπάρχει μόνο για να ελέγχει τη δημοτική αρχή. Υπάρχει και για να καταθέτει διαφορετικό σχέδιο διοίκησης.
Ο Πειραιάς δεν χρειάζεται μια αντιπολίτευση που απλώς περιμένει το επόμενο έργο για να εκδώσει μια ανακοίνωση διαμαρτυρίας. Χρειάζεται μια αντιπολίτευση προετοιμασμένη, τεκμηριωμένη και ικανή να παρουσιάσει συγκεκριμένες λύσεις.
Η πόλη χρειάζεται θέσεις, όχι στρατόπεδα
Όταν η δημοτική αρχή λέει σχεδόν πάντα «ναι» και η αντιπολίτευση απαντά σχεδόν πάντα «όχι», η ουσιαστική συζήτηση εξαφανίζεται.
Τα μεγάλα ζητήματα της πόλης —η κυκλοφορία, η στάθμευση, οι ελεύθεροι χώροι, το παραλιακό μέτωπο, το πράσινο, η καθαριότητα, η ασφάλεια, η οικοδομική ανάπτυξη και η σχέση του λιμανιού με την πόλη— δεν αντιμετωπίζονται με συνθήματα.
Χρειάζονται στοιχεία, μελέτες, δημόσια διαβούλευση και καθαρές δεσμεύσεις.
Οι πολίτες πρέπει να γνωρίζουν ποιος προτείνει τι, ποιος συμφωνεί, ποιος διαφωνεί και, κυρίως, για ποιον λόγο. Όχι να παρακολουθούν μια προβλέψιμη παράσταση, στην οποία η μία πλευρά υπερασπίζεται σχεδόν τα πάντα και η άλλη απορρίπτει σχεδόν τα πάντα.
Ο Πειραιάς αξίζει περισσότερα
Ο Πειραιάς δεν έχει ανάγκη ούτε από μια δημοτική αρχή χωρίς αστερίσκους ούτε από μια αντιπολίτευση χωρίς αντιπροτάσεις.
Έχει ανάγκη από μια διοίκηση που θα στηρίζει την ανάπτυξη, αλλά θα προστατεύει ταυτόχρονα το δημόσιο συμφέρον. Και από μια αντιπολίτευση που θα ασκεί αυστηρό έλεγχο, αλλά θα παρουσιάζει ταυτόχρονα εφαρμόσιμες και κοστολογημένες λύσεις.
Γιατί η πραγματική πολιτική δεν βρίσκεται στο «ναι σε όλα» ούτε στο «όχι σε όλα».
Βρίσκεται στο «τι είναι πραγματικά καλό για τον Πειραιά».
