Ο Ολυμπιακός δεν είναι απλώς μια ομάδα. Είναι ένα κομμάτι της ψυχής του Πειραιά — όπως ακριβώς η Μπαρτσελόνα είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένας σύλλογος για τη Βαρκελώνη. Και οι δύο ομάδες γεννήθηκαν μέσα από τις ίδιες κοινωνικές ρίζες: τη λαϊκή τάξη, την εργατιά, τον ιδρώτα των ανθρώπων που παλεύουν κάθε μέρα για το μεροκάματο.
Ο Ολυμπιακός, όπως και η Μπαρτσελόνα, δεν εκπροσωπεί μόνο μια πόλη, αλλά μια ιδέα.
Η Βαρκελώνη είναι παραθαλάσσια, όπως κι ο Πειραιάς. Και οι δύο πόλεις κοιτούν τη θάλασσα με τον ίδιο τρόπο — με υπερηφάνεια, ελευθερία, εξωστρέφεια. Μακάρι βέβαια η δική μας παραλιακή ζώνη να θύμιζε λίγο περισσότερο την περίφημη Μπαρτσελονέτα, με τη ζωή, το ρυθμό και τη φινέτσα της. Όμως ο Πειραιάς, ακόμα κι έτσι, κρατά τη δική του αυθεντικότητα, την τραχιά ομορφιά του, που δεν μιμείται κανέναν.
Τυχαίο που και η δεύτερη ομάδα της πόλης φοράει τα κυανόλευκα; Εθνικός – Εσπανιόλ. Και στις δύο πόλεις, το μπλε και το λευκό κουβαλούν ιστορία και περηφάνια, ακόμη κι αν ζουν στη σκιά του «μεγάλου αδερφού». Και στις δύο περιπτώσεις, ο «αιώνιος αντίπαλος» είναι η ομάδα της πρωτεύουσας — Ρεάλ στη Μαδρίτη, Παναθηναϊκός στην Αθήνα. Το ίδιο πάθος, οι ίδιες αντιθέσεις, το ίδιο αίσθημα τοπικής ταυτότητας απέναντι στο «κέντρο».
Βέβαια, υπάρχει και μια διαφορά. Στην Ισπανία, η Βαρκελώνη διεκδίκησε και διεκδικεί την αυτονομία της. Ο Πειραιάς ποτέ δεν το έκανε επίσημα — κι όμως, αν ρωτήσεις έναν Πειραιώτη, θα σου πει ότι είναι «από τον Πειραιά», όχι απλώς «από την Αθήνα». Η πόλη μας έχει δική της ψυχή, δικό της χαρακτήρα, δική της οικονομία, που εδώ και δεκαετίες κρατά ζωντανή τη ραχοκοκαλιά του ελληνικού εμπορίου.
Πειραιάς και Βαρκελώνη είναι τα μεγαλύτερα λιμάνια των χωρών τους. Κι όπως τα καράβια που φεύγουν από εδώ κουβαλούν ιστορίες, έτσι κι οι ομάδες τους κουβαλούν πάθος και μνήμη.
Οι μπασκετικές μονομαχίες Ολυμπιακού και Μπαρτσελόνα σε ευρωπαϊκά παρκέ (τελικοί 1997, 2010) έχουν γράψει ιστορία. Και μπορεί να μην είχαμε ποτέ «Μέσι αυθεντικής κοπής», όμως είχαμε παικταράδες που φόρεσαν και τις δύο φανέλες — Ζιοβάνι, Ριβάλντο, Σαβιόλα. Όλοι τους, με τον τρόπο τους, έγιναν κομμάτι αυτής της ιδιαίτερης σύνδεσης.
Σαν Πειραιάς έχουμε πολλά να μιμηθούμε από τη Βαρκελώνη — αλλά και πολλά να της διδάξουμε: το πάθος, τη γειτονιά, τη λαϊκή ψυχή, τον τρόπο που ο κόσμος του Ολυμπιακού ζει για την ομάδα του, όχι απλώς τη στηρίζει. Γιατί στο τέλος της ημέρας,
ο Πειραιάς δεν είναι απλώς πόλη. Είναι τρόπος ζωής. Mes que un Πειραιάς.
